اولین غزل از "کتاب"

شراب تلخ بیاور که وقت شیدایی ست

که آن چه در سر من نیست، ترس رسوایی ست

چه غم که خلق به حُسن تو عیب می گیرند؟

همیشه زخم زبان خون بهای زیبایی ست

اگر خیال تماشاست در سرت بشتاب

که آبشارم و افتادنم تماشایی ست

شباهت تو و من هر چه بود ثابت کرد

که فصل مشترک عشق و عقل تنهایی ست

کنون اگر چه کویرم هنوز در سر من

صدای پر زدن مرغ های دریایی ست

فاضل نظری